Seni sevmek, pencereyi açıp temiz havayı içime çekmek gibi, sürekli tazeliyor ruhumu. Bir kabusun en kötü yerinde uyanmak, bir kazadan son anda kurtulmak gibi hayatıma girişin.

Gözlerinin dudaklarından çok güldüğü sevdiğim, sana alıştıkça daha çok korkuyorum kaybetmekten. Bütün yaşadıklarımızın bir hayalden ibaret olduğunu düşünmüyorum desem, yalan olur. Bütün bu güzelliklerin, aklımın oyunu olup olmadığından şüpheliyim. Sanki bir anda adımı seslenecek birisi ve uyanacağım.

Aşkın küllere karıştığına çok şahit oldum. En büyük sevdaların bile, zaman içinde tükenişini bilirim. Bir gün gelir de unutursak birbirimizi, kahrederim. Unutulacak kadar değersizleşmişse, üzülmeye de değmeyecektir diyeceksin ancak durum bende tam olarak öyle değil.

Bir sevda kalbin ortasını işgal etmişse vaktinde, mutlaka tebessüm bırakmalıdır içimizde. Zaten ayrılıkların üstünden geçen zaman, akılda kötü anıları barındırmayı sevmez. Nedense unutulur kötü hatıralar, kendinden çok nefret etmiyorsan eğer!

O yüzden kimse için değersiz kılınmamalıdır, kaybedilmiş sevgiler, sevgililer. Bir lezzet kalmalı şu dilin ucunda; bir güzel sözcük söyleyecek kadar ardından, sevmeyi bilmiş olmalı gitmiş sevgili.

Seni özlüyorum yokluğunda, tahmin ediyorsundur ama yine de söylemek istedim. Boşluğunu dolduracak şeyler arıyorum ama ne yapsam beni kesmiyor. Senin olmadığın gecelerde kaç kitap okudum, saymadım. Kaç yazarla tanıştım, kaç şairle aklımda sohbet ettim, bilemezsin. Başkalarının da ortak duyguları paylaştığını gördükçe, aşkın büyüsünü çözmeye başladım.

Sana sadece aşık olmadığımı anladım. Biraz tutku, biraz alışkanlık, biraz kadınca hırs, biraz ihtiras, biraz tenin uyumu ve bolca sevgidir kalbimdekiler. Bu kadar güzel giden ilişkilerin sonunda hüsran olduğunu gördükçe, korkuyorum. Gerçi, korkunun ecele faydası mı var? Kaderimiz ayrı yazılmışsa, ne yapsak durduramayacağımızı biliyorum akışı.

Her olasılığa rağmen, elimde tuttuğum şu mutluluğa sıkı sıkı sarıldım. Ne kadar sürecek bilinmez ama ben aklımla, ruhumla, bedenimle sana soyundum. Sesini, adını, kokunu yazdım içime, en derine. Korkum şu ki, yıllar sonra ya seni hatırlamak zorunda kalırsam, birlikte anımsayacağımız güzel günler yerine…

Sevdiğin insanların ızdırap içinde kıvranmasına tanıklık etmek kolay değil. Elinde bir sihirli değnek olsun, dokun, dünya değişsin istiyorsun. Elbette yaşam bu hayale izin vermiyor.

Ayrılıkların ardından yaşananlar, aslında basit bir kalp kırgınlığından çok daha fazladır. Sevdiğin insanın nasıl olup da hiç çekinmeden, üstünde iki kere düşünmeye ihtiyaç duymadan terk ettiğini anlayamazsın. Kendi değerini sorgulamaya başlarsın.

Sevilmek, insanın içindeki değer duygusunu yükseltir. Beğenilmek ve takdir edilmek, ayakları yerden keser. Terk edildiğinde, değerinin düştüğünü hissedersin. Bu acı verici bir incinmedir.

Ayrılıkların ardından üstünde durulması gereken bir soru vardır: “Aslında neye üzülüyorsun?” Bu soruya gerçekten cevap bulduğunda, bazı şeyler hafifler. Onu insan olarak kaybetmiş olmak mı seni yaralıyor? Sana değerli olduğunu hissettiren duyguların ortadan kaybolmasına mı ağlıyorsun? Geceler boyu süren sevişmelerin yokluğu mu acıtan? Birisinin sana olan hayranlığını daha fazla kullanamıyor olmak mı egonu yaraladı? Sevdiğin insanı artık sevemeyeceğini fark edince endişelenmeye mi başladın?

Peki, onda sevdiğin neydi? O seni sevdiği için mi sen de onu sevmiştin? Senden uzaklaştığında, sevilme ve değerli kılınma ihtiyaçlarını artık karşılamadığında, hala onu sevecek misin? O özgürlüğünü ilan edip gittiğinde, onun yürüyeceği yolda, mutlulukla karşılaşmasını dileyebilecek misin? Bencillik, aşk mıdır?Hepimiz aşk isteriz ama aşkla büyüyüp, olgunlaşmayı pek çoğumuz beceremeyiz. Acaba bencilce düşünmeden sevmek mümkün değil midir?

Sevdiğin kişi seni terk etti. Muhtemelen ilişkide yaşana bir şey veya senin tavrında oluşmuş bir şey onun hoşuna gitmedi. Şimdi durumu değiştirmek için, nasıl hoşuna gidecekse öyle davranır mısın? Bunu gerçekten kabul eder misin?

Nasılsan, her kimsen, sadece sen olduğun için değerlisin. Yaşam neleri getiriyorsa, onun oluşmasına izin vermelisin. Hayatın armağanlarını kabul etmeli ve bazen sen de elindekileri ona hediye etmelisin. Aşk, hangi şartlar içinde olursa olsun ve nasıl biterse bitsin, seni çoğaltacaktır. Bunu öğrenmelisin! Yaşamak, nefes almak kendi başına zaten büyük bir armağandır. İçine koyduklarınla onu sen var edersin!